2015 ജൂലൈ 22, ബുധനാഴ്‌ച

ഞാനും




ഹോട്ടലിലെ ഭക്ഷണമേശയില്‍ എനിക്കെതിരെ ഒരു വൃദ്ധനാണുണ്ടായിരുന്നത്.
അയാളുടെ കൃത്രിമ ദന്തങ്ങള്‍ ഓരോ വറ്റിലും 'ടിക്, ടിക് ' എന്ന് ഒച്ചയുണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
മുമ്പൊക്കെ അത്രമാത്രം മതി. ഞാന്‍ ഛര്‍ദ്ദിച്ചുപോകുമായിരുന്നു.
ഇന്നിപ്പോള്‍ ഡന്റിസ്റ്റിനെ കണ്ട് പുതിയ പല്ലുകള്‍ക്ക് അഡ്വാന്‍സ് കൊടുത്ത് ഞാനും...
ഇന്ന് മാസിക ജൂലൈ 2015
-----------------------

2015 ജൂലൈ 1, ബുധനാഴ്‌ച

ജലസാക്ഷരത WATER LITERACY



കാറ്റിനെയും സൂര്യരശ്മികളെയും മഞ്ഞുതുള്ളിക്ക് പേടിയാണ്. ആ ശത്രുക്കള്‍ കാണാതെ അവള്‍ ഇലത്തുമ്പില്‍ തൂങ്ങി നിന്നു.
എന്തെടി വായ്‌നോക്കണത്?
സൂര്യകിരണങ്ങളും കാറ്റും ഒരുമിച്ചവളെ പേടിപ്പിക്കാന്‍ വന്നു.
ഞാനിപ്പോള്‍ കടലില്‍ നിന്നാണു വരുന്നത്. ഞാനവിടെ കുറെ തിരകളെയുണ്ടാക്കി. കാറ്റു പറഞ്ഞു.
ഞാന്‍ തീയാണ് നിന്നെയിപ്പോള്‍ തീര്‍ത്തു കളയും.
സൂര്യന്‍ അവളെ നോക്കി കണ്ണുകളുരുട്ടി.
മഞ്ഞു തുള്ളിയും വിട്ടില്ല. ശ്വാസം പിടിച്ചുകൊണ്ടവള്‍ പറഞ്ഞു.
ഞാന്‍ ജലമാണ് എനിക്കും ഒരുപാടു കഴിവുകളുണ്ട്. ഞാനില്ലെങ്കില്‍ നിന്റെ ചൂടുകൊണ്ടെന്തു കാര്യം സൂര്യാ? വെള്ളമില്ലാതെ ചെടികള്‍ക്ക് ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കാന്‍ കഴില്ല. കൃഷിചെയ്യണമെങ്കില്‍ ഞാന്‍ വേണം. വൈദ്യുതിയുടെ അമ്മയും ഞാനാണ്.
കാറ്റിനു കലി വന്നു. ഇലയുടെ അറ്റത്ത് ഇറ്റിനിന്ന മഞ്ഞുതുള്ളിയെ അതു വലിച്ചെടുത്തു.

രണ്ട്

അടുക്കളയിലെ കുക്കറില്‍ കയറാന്‍ നേരത്തുമാത്രം കുളിക്കുന്ന അരിമണികളെ വാട്ടര്‍ടാപ്പിന് പുച്ഛമാണ്.
എടാ. നിനക്കറിയാമോ ഞാനെത്ര വെള്ളം കുടിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന്?
സിങ്കില്‍ തൂവിപ്പോയ ഒരു അരിമണി ചോദിച്ചതുകേട്ട് ടാപ്പ് മിഴുങ്ങസ്യാണ് നിന്നു.
ഞങ്ങളുടെ അമ്മച്ചെടികള്‍ എാകദേശം ആയിരത്തി അഞ്ഞൂറു ലിറ്റര്‍ വെള്ളം കുടിച്ചിട്ടാണ് ഒരു കിലോ അരിയുണ്ടാകുന്നത്.
അപ്പോള്‍ കുഞ്ഞന്‍ അരിമണിയായി ഞാനെത്ര വെള്ളം കുടിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് നീ കണക്ക് കൂട്ടെടാ...
ടാപ്പ് മെല്ലെയൊന്നു തിരിഞ്ഞു. പേപ്പറിനും പേനയ്ക്കും വേണ്ടി.

മൂന്ന്

കുട്ടികള്‍ക്ക് കടലാസ് കുനുകുനാന്ന് കീറിപ്പറത്തണമെന്നു തോന്നി.
അന്നേരത്ത് കടലാസ് പറഞ്ഞു.
ഒരു ഷീറ്റ് കടലാസുണ്ടാക്കാന്‍ എാകദേശം പത്തുലിറ്റര്‍ വെള്ളം വേണം.
സംഗതി ശരിയാണേ! ഒരു പൗണ്ട് പ്ലാസ്റ്റിക് ഉണ്ടാക്കാന്‍ ഇരുപത്തിനാലും ഗ്യാലന്‍ വെള്ളമാണ് വേണ്ട്ത്.
അടുത്തുണ്ടായിരുന്ന പേനയും പറഞ്ഞു.

നാല്

ടീച്ചര്‍: കുട്ടികളേ കഥകളെല്ലാം കേട്ടില്ലേ? എല്ലാകാര്യങ്ങള്‍ക്കും ജലം ആവശ്യമാണെന്നു മനസ്സിലായില്ലേ? എാതു വസ്തു ഉണ്ടാക്കാനും വെള്ളം വേണം. അതിനുള്ളില്‍ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ജലത്തെ നാം കണുന്നില്ലേന്നേയുള്ളു.
കുട്ടികള്‍: അതെല്ലാം മനസ്സിലായി. പക്ഷേ ഈ ജലസാക്ഷരത, അതെന്താണെന്ന് മനസ്സിലായില്ല.
ടീച്ചര്‍: നമുക്കാവശ്യമായ ജലം എങ്ങനെ കിട്ടുന്നു. വെള്ളത്തെ നമ്മള്‍ എപ്രകാരം ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഈ അറിവുകളെയാണ് ജലസാക്ഷരത എന്ന പദം കൊണ്ട് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഇപ്പോള്‍ ജലസാക്ഷരത എന്നാല്‍ എന്തെന്ന് മനസ്സിലായില്ലേ? കുട്ടികള്‍ തലകുലുക്കി.
നിങ്ങള്‍ക്ക് ജലസാക്ഷരതയുണ്ടോ? ടീച്ചര്‍ കുട്ടികളോട് ചോദിച്ചു.
കുട്ടികള്‍: ഉണ്ടല്ലോ. മഞ്ഞുതുള്ളി, അരിമണി, കലാസ് എന്നിവരെല്ലാം അതാണല്ലോ പഠിപ്പിച്ചത്.
ടീച്ചര്‍: എന്നാല്‍ നോക്കട്ടെ. ജലസാക്ഷരത നേടാന്‍ നമ്മളെന്തൊക്കെ മനസ്സിലാക്കണം.
കുട്ടികള്‍: ഇലത്തിന്റെ ഉപയോഗത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവുവേണം. തണ്ണീര്‍ത്തടങ്ങള്‍, ഭൂഗര്‍ഭജലം എന്നിവയുടെ പ്രാധാന്യം മനസ്സിലാക്കണം ജലത്തിന്റെ ഉപയോഗം മലിനജല നിര്‍മ്മാര്‍ജനം എന്നിവയും ജലസാക്ഷരതയുടെ ഭാഗമാണെന്ന ധാരണയുണ്ടാവണം. ജലവും ഊര്‍ജ്ജവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം തിരിച്ചറിയണം. ജലം, ആരോഗ്യം, ജലശുദ്ധീകരണ മാര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവും വേണം.
ടീച്ചര്‍: നിങ്ങള്‍ പറഞ്ഞത് വളരെ ശരിയാണ്. ടീച്ചര്‍ കുട്ടികളെ അഭിനന്ദിച്ചു.

അഞ്ച്

കാറ്റ് വലിച്ചെടുത്ത മഞ്ഞുതുള്ളിക്ക് വളരെ സന്തോഷമായി. കാറ്റിന്റെ തോളിലേറി അവള്‍ അപ്പോള്‍ പറന്നുകൊണ്ടിരുന്നത് സ്‌കൂളിന്റെ മുകളിലൂടെയായിരുന്നു.  കുട്ടികള്‍ ജലസാക്ഷരരാകുന്നതു കണ്ട് മഞ്ഞുതുള്ളി സന്തോഷിച്ചു.

(എന്റെ മലയാളം: മാതൃഭാഷാ പാഠാവലി ക്ലാസ്സ് നാല്. New Jyothi Publication)


2015 മേയ് 24, ഞായറാഴ്‌ച

ലാത്തിക്കുത്ത്



വടകരയില്‍ നിന്നും കയറിയപാടേ തന്നെ എനിക്കവളെ തിരിച്ചറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞു. എന്റെ പഴയ കാമുകിയെ.
ഭര്‍ത്താവ് വേഷത്തിനെ കണ്ടാല്‍ത്തന്നെയറിയാം എാതോ ഓഫീസിലെ ക്ലാര്‍ക്കാണ്. ഇരുന്നപാടേ ഇത്തരക്കാര്‍ ഉറക്കം തൂങ്ങുകയാണ് പതിവ്. ഇവനെന്തോ മണം കിട്ടിക്കാണണം. എന്നെ നിരീക്ഷിക്കാനെന്ന ഭാവത്തില്‍ വായന തുടങ്ങി. പുത്തകം റെയില്‍വേ ടൈംടേബിള്‍.
നിറയെ പൂത്ത് പുഴയിലേയ്ക്ക് ചാഞ്ഞ വാകമരത്തിനെ ഞങ്ങളൊരുമിച്ചാണ് നോക്കിയത്-പണ്ടത്തെപ്പോലെ-അന്തിരാശിയേറ്റ പുഴയില്‍ നിന്നും ചുവപ്പിന്റെ ദ്യൂതി അവളുടെ മുഖത്തേയ്ക്കും പടര്‍ന്നു കയറി. ഒരു പ്രത്യേക തരത്തിലുള്ള താളമിട്ട് തീവണ്ടി ഞങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം നിന്നു.
പിന്നെ മഴപെയ്തു. അതൊരു പൊന്മഴയായിരുന്നു. എതിര്‍ദിശകളിലെ സീറ്റുകളിലിരുന്ന് ഞങ്ങളതു തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.
പണ്ടു പണ്ടു ഞങ്ങള്‍ ഒരു കുടയില്‍ ഒരു മഴനേരത്ത്- അന്നും സ്വര്‍ണ്ണവെയില്‍ ഇതുപോലെ തെറിച്ചു നിന്നിരുന്നു.- അക്കാര്യം അവള്‍ക്കും ഓര്‍മ്മയില്‍ വന്നിരിക്കണം. മന്ദഹാസം മുഖത്ത് പടര്‍ന്നത് മറ്റൊന്നുകൊണ്ടുമല്ല.
സംഗതി കുഴപ്പത്തിലേ്ക്ക് ആണെന്ന് അവനെങ്ങനെയോ മനസ്സിലായി. കൈത്തണ്ടയില്‍ മുറുകെ പിടിച്ചുകൊണ്ടാണ് അവളെ ഇറക്കിക്കൊണ്ടുപോയത്. എനിക്കത് സഹിക്കാനായില്ല. ഞാന്‍ പിന്നെ ബെര്‍ത്തിലൊറ്റ കിടത്തമായിരുന്നു. വാശി തീര്‍ക്കാനെന്നവണ്ണം തിരിഞ്ഞു കിടന്നുറക്കമായി.
തമ്പാന്നൂര്‍ പോലീസാണെന്നെ പിന്നെയുണര്‍ത്തിയത്. അതും ലാത്തികൊണ്ട് കുത്തീട്ട്...
ജനയുഗം വാരന്തം 17.5.2015

2015 മേയ് 10, ഞായറാഴ്‌ച

ചത്തുപോകുന്ന സമയം



സാധാരണഗതിയില്‍ അങ്ങനെയൊന്നും നിറയുന്ന ഒരു തിയറ്ററായിരുന്നില്ല അത്.
ഇതിപ്പോള്‍ പുതുതലമുറച്ചിത്രമായതിനാലാവും ധാരാളം കാഴ്ചക്കാര്‍ വന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. ന്യൂജനറേഷന്‍ കൂട്ടം. ആരോ അടിച്ചുവിട്ടതുമാതിരിയായിരുന്നു അവരൊക്കെ പറ്റംപറ്റമായി ഉന്തിക്കയറിയത്.
ഉറക്കപ്പായയില്‍ നിന്നെഴുന്നേറ്റു വരുന്നവര്‍. അവരുടെ കോലംകെട്ട തലമുടിച്ചന്തവും മുട്ടറ്റം മറയുന്ന കാല്‍സരായിയും കണ്ടപ്പോള്‍ അയാള്‍ അങ്ങനെ ഉറപ്പിച്ചു.
പുറകിലേയ്ക്ക് തിരിഞ്ഞത് തലനരച്ച ആരെങ്കിലും സിനിമ കാണാനുണ്ടോ എന്നു നോക്കാനും കൂടിയായിരുന്നു.
ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അയാളുടെ മുന്നിലിരിക്കാന്‍ ശ്രമപ്പെട്ടത് ഒരു യുവതിയായിരുന്നു. അത്ര സുന്ദരിയൊന്നുമായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും എന്തോ ആകര്‍ഷണീയത മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നത് ഉന്മേഷത്തിരിയുണര്‍ത്തി. കാലദോഷം തീണ്ടിയ വാനിറ്റി ബാഗ് കൈയില്‍ തൂക്കിയതു മാതിരി കൈത്തണ്ടയില്‍ തൂങ്ങിയ ഒരു പെണ്‍കുട്ടി അവള്‍ക്കൊപ്പം നടന്നു.
കുട്ടിയെ ഒരുക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങളെല്ലാം പാഴിലായി എന്നയാള്‍ക്ക് തോന്നി. കുഞ്ഞ് യുവതിയുടെ ആകര്‍ഷണീയതയ്ക്ക് ചേരുന്നവളായിരുന്നില്ല.
വീണ്ടും വീണ്ടും അയാളതു തന്നെ ചിന്തിച്ചിരുന്നു.
മുന്നിലെ നിരയില്‍ ഒരു സീറ്റ് വിട്ടാണവള്‍ ഇരുന്നത്. അതു മനപ്പൂര്‍വ്വമാണ്. ഇനിയുമൊരാള്‍ കൂടി വരാനുണ്ട്. അയാള്‍ക്ക് തീര്‍ച്ചയായി. പ്രതീക്ഷയോടെ അവള്‍ പുറത്തേയ്ക്ക് നോക്കുന്നുമുണ്ടായിരുന്നു. അയാളും കാത്തിരുന്നു.
അവര്‍ക്കിടയിലെ പ്രതീക്ഷകള്‍ക്ക് വെറും നിര സീറ്റുകളുടെ അകലം മാത്രമേയുള്ളുവെങ്കിലും... കാലം അനങ്ങാതെ കിടക്കുന്നതായി അയാള്‍ക്കു തോന്നി.

2015 ഏപ്രിൽ 4, ശനിയാഴ്‌ച

പഴയൊരു യാത്രക്കാരി



തീവണ്ടിമുറിയില്‍ ആര്‍ഭാത്തിന്റെ തിരക്കായിരുന്നു.
തിളങ്ങുന്ന വസ്ത്രധാരികള്‍ക്കിടയില്‍ ഒരു കറുത്തപുള്ളിയായി വൃദ്ധയിരുന്നു.
അവര്‍ ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു തീവണ്ടിയില്‍ കയറുന്നത്. ആശങ്കള്‍ നിറഞ്ഞ മുഖം അങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
മെലിഞ്ഞ ശരീരം. കുഴിയില്‍ വീണ കണ്ണുകള്‍. ക്ഷീണം മുറ്റിയ കരിഞ്ഞദേഹം. നര പകുതി തീര്‍ത്ത തലമുടി. തലപോലും എത്ര ചെറുതാണ്. ദാരിദ്ര്യം ഇത്തിള്‍ കെട്ടിയ ദേഹം.
മൂന്നു തവണ വന്നിട്ടും പോപ്പ്‌കോണ്‍ കച്ചവടക്കാരനില്‍ നിന്നും ഒരു പൊതി ചോളപ്പൊരി വാങ്ങിച്ചത് അവര്‍ മാത്രമായിരുന്നു.
താനിത്രയും കാലം ജീവിച്ചിരുന്നത് ഈ ചോളപ്പൊരി തിന്നാന്‍ വേണ്ടിയാണ്.
ആരേയും കൂസാതെ അവര്‍ ചോളമണികള്‍ കൊറിച്ചുകൊണ്ടിരിന്നു.
ഈ ചോളക്കുരുക്കള്‍ തീരുമ്പോള്‍ താനും....
ആ നിര്‍വ്വികാരികത അങ്ങനെ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

2015 ഫെബ്രുവരി 13, വെള്ളിയാഴ്‌ച

മൂന്നു സമസ്യകള്‍



മദ്യവിരുദ്ധ പ്രവര്‍ത്തകനായ സുഹൃത്തിനെ ഇന്നലെ ഗാന്ധിപാര്‍ക്കില്‍ കണ്ടത്‌ലഹരി മൂത്തനിലയിലായിരുന്നു.
രണ്ടാമത്തെ കല്ല്യാണവും അലമ്പിയിരിക്കുന്നു. ചിതിവു പറ്റി. എത്രയും വേഗം ബന്ധമൊഴിയണം. അവന്‍ വിതുമ്പിത്തുടങ്ങി.
ആദ്യഭാര്യയെയും രണ്ടു കുട്ടികളെയും ഉപേക്ഷിക്കാന്‍ അവലമ്പിച്ച മാര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍?
ഇപ്പോഴത്തെ ബന്ധം വിടര്‍ത്തുന്നതിനുവച്ച ആരോപണങ്ങള്‍?
അതൊക്കെ അറിയാനുള്ള ഔത്സുക്യവുമായി കുറെ നേരം അവനു പിന്നാലെ നടന്നു.
ചതിപറ്റി... എനിക്ക് ചതിപറ്റി.. എന്നാവര്‍ത്തിക്കുക മാത്രം അവന്‍ ചെയ്തു.

രണ്ട്

ട്രാഫിക് കുരുക്ക്.
കാറിനോട് ചേര്‍ന്നണഞ്ഞ ബൈക്കിനു പുറകില്‍ അവള്‍.
കോളെജ് കാലത്ത് താഴെ ക്ലാസ്സിലെ ആരാധനാ പാത്രം.
അന്നത്തെ ഗര്‍വ്വും ആകര്‍ഷണീയതയുമെല്ലാം ഇടിഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു.
മുന്നിലെ ആള്‍ അവളുടെ ഗംഭീരപാകങ്ങള്‍ക്ക് തീരെചേരുന്നില്ല. അത് സന്തോഷമുണ്ടാക്കി.
അവളും കണ്ടു. തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
പുച്ഛം.. നഷ്ടപ്രതാപത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങള്‍ വീണ്ടും പത്തിയൊരുക്കുന്നതിന്റെ വിഫലയത്‌നങ്ങള്‍..
സഹതാപം തോന്നി. ലൈറ്റ് തെളിഞ്ഞതും ബൈക്കിനു മുന്നില്‍ കയറി എത്രയും വേഗം പോകാനയാള്‍ ധൃതിപ്പെട്ടു.

മൂന്ന്

വൈകുന്നേരത്തെ വേണാടില്‍ തിരുവനന്തപുരത്തേയ്ക്കുള്ള യാത്ര.
സഹയാത്രികരുടെ കൂട്ടത്തിലെ പ്രഢ. സൗമനസ്യം പരത്തുന്ന പെരുമാറ്റവുമായി അവള്‍ വേറിട്ടു നിന്നു. എന്നിട്ടും എവിടെ നിന്നും വരുന്നു? ഇനി യാത്ര? അവന്‍ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല.
കുഴപ്പങ്ങളിലൊന്നും ചാടാതെ പതിവുനേരത്ത് വണ്ടി യാത്ര അവസാനിപ്പിച്ചു. ഇരുട്ടില്‍ ബസ്സ്സ്റ്റാന്‍ഡിലേയ്ക്ക് നടക്കാന്‍ അവരുമുണ്ടായിരുന്നു.
വണ്ടി കാത്ത് മുഷിഞ്ഞെന്ന രീതിയില്‍ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും ഒടുവില്‍ പട്ടത്തേയ്ക്ക് ഒരു ഓട്ടോ അറൈഞ്ചു ചെയ്യാന്‍ അവര്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടു.
യാത്രക്കാരിയെയും കൊണ്ട് ഓട്ടോ തിരിക്കാനൊരുങ്ങുമ്പോള്‍ അതുവരെ ചിത്രത്തിലൊന്നുമില്ലാതിരുന്ന ഒരു സുമുഖനും കൂടെ ചാടിക്കേറിപ്പോയി.
ശേഷിച്ച ഓട്ടോക്കാര്‍ അവനെ വളഞ്ഞു.
അവളെവിടെ നിന്നും വന്നു? എങ്ങോട്ട് പോയി?

2015 ജനുവരി 7, ബുധനാഴ്‌ച

ചാക്കുകളിലെ അസ്ഥികള്‍



''മൂപ്പര്‍ക്ക് ആദ്യമായി ഹാര്‍ട്ട് അറ്റാക്ക് വന്നപ്പോഴായിരുന്നു ഞങ്ങളിതൊക്കെ ചാക്കുകളിലാക്കിയത്''
ഒരു പുരുഷായുസ്സു മുഴുവനും അവനിരുന്നെഴുതിക്കൂട്ടിയ സംഗതികളാണ് ആ മകന്‍ പറഞ്ഞതും എന്റെ മനസ്സിലോടിയത്.
കഥകള്‍, കവിതകള്‍, പിന്നെ പരിഷത്തില്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ച കാലത്ത് നാടുനന്നാക്കാനെഴുതിയ നിരവധി പദ്ധതികളുടെ കരടുകള്‍.. വെളിച്ചം കാണാതെപോയ അവന്റെ ഒരുപിടി കരിമണിയക്ഷരങ്ങള്‍ എനിക്കോര്‍മ്മ വന്നു.
''രണ്ടാമത്തെ ചങ്കുവേദനയ്ക്ക്‌ശേഷം ആശുപത്രിയില്‍ നിന്നും വന്നപാടേ ഞങ്ങളീ ചാക്കുകളെ ഇങ്ങോട്ട് മാറ്റി.''
തേങ്ങാക്കൂട്ടിലെ കടലാസുകള്‍ നിറഞ്ഞ ആ ചാക്കുകളില്‍ തൊട്ടു നില്‍ക്കെ തീരെ അവശനായപ്പോഴും ജ്വലിച്ചിരുന്ന അവന്റെ കണ്ണുകള്‍ എന്നെ തൊടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
''മാമന്നിതൊക്കെ ഒന്നൂടൊന്നഴിച്ചു കുടഞ്ഞൊന്നു നോക്കിന്‍! ഉപകാരമുള്ള എന്തെങ്കിലും കാണാതിരിക്കില്ല. വേണ്ടാത്തത് നമുക്ക് കത്തിച്ചു കളയാം.''
ഒരിക്കലും വേവാത്ത അവന്റെ അസ്ഥികളെ ഞാന്‍ ആ കടലാസു കൂമ്പാരത്തില്‍ തെരഞ്ഞു തുടങ്ങി.
--------------------------------------
വാരാദ്യമാധ്യമം 4.01.2015

2014 ഡിസംബർ 31, ബുധനാഴ്‌ച

വലിയപിതാവിന്റെ മരണം



''പ്രൊഫ. ഈച്ചരവാരിയര്‍ ഇന്നു രാവിലെ അന്തരിച്ചു.
ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മകഥയായ ഒരച്ഛന്റെ ഓര്‍മ്മക്കുറിപ്പുകള്‍ക്ക് കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി അവാര്‍ഡു ലഭിച്ചു. എാറെക്കാലം വാര്‍ത്തകളില്‍ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന ആളായിരുന്നു. അടിയന്തിരാവസ്ഥയില്‍ കാണാതായ രാജനെന്ന എഞ്ചിനീയറിംഗ് വിദ്യാര്‍ത്ഥിയുടെ പിതാവാണ്.''
ഉച്ചനേരത്തെ ഡല്‍ഹി ആകാശവാണിയിലെ ആ വാര്‍ത്ത, പുത്രനെത്തേടി അലഞ്ഞ ഒരു പിതാവിനെ അവഹേളിച്ചതായി അരവിന്ദനു തോന്നി.സ്നേഹത്തിന്റെ വിലയെ അപ്പാടെ തകര്‍ത്തു കളഞ്ഞു. ദയാരഹിതമായ വാര്‍ത്തയെക്കുറിച്ചയാള്‍ അരുന്ധതിയോട് പരാതി പറഞ്ഞു.
ഓര്‍ക്കാപ്പുറത്ത് അവളും വാചാലയായി.
'പിറവി' എന്ന സിനിമയായിരുന്നു എനിക്ക് പിതൃസ്‌നേഹാനുഭവം ഇത്ര തീഷ്ണമാണെന്ന അറിവു തന്നത്. ഞാന്‍ കുഞ്ഞായിരുന്നപ്പോഴേ കാണാതെപോയ എന്റച്ഛന്‍ അടുത്തേയ്ക്ക് വരികയാണെന്ന തോന്നല്‍ മഴപെയ്യുമ്പോഴെനിക്കുണ്ടാവും. ആ അനുഭവം പകര്‍ന്നത് പിറവിയാണ്. ഇന്നലത്തെ മഴയിലും ആ സങ്കടം എന്നെ കുളിപ്പിച്ചു.
അരവിന്ദന്റെ മറുപടിക്ക് കാക്കാതെ അവള്‍ തുടര്‍ന്നു.
ഇനി നമ്മളവനെ അന്വേഷിക്കേണ്ടതില്ലെന്ന് ആ ചേച്ചി- നടി അര്‍ച്ചനയല്ലേ?- പ്രേംജി ചാക്യാരോട് പറയുന്നേത്ത് നീ എന്തിനാ അവന്റെ ഓപ്പോളായേ? ഇവളെന്തിനാ അമ്മയായേ? ഞാനെന്തിനാ അവന്റച്ഛനായേ എന്നു പറഞ്ഞുള്ള പ്രേംജിയുടെ അച്ഛന്‍ ഭാവമുണ്ടല്ലോ അതെന്ന കരയിപ്പിക്കാതെ കരയിച്ചു. സിനിമയുടെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ അരുന്ധതിയുടെ വാക്കുകള്‍ ഈറനായി.
അവളുടെ സംഭാഷണത്തിന്നിടയില്‍ മൗനത്തിന്റെ ഒരിഴ വന്നപ്പോള്‍ അരവിന്ദന്‍ ആലോചിച്ചിരുന്നു. രാജന്‍സംഭവം നടക്കുന്ന കാലത്ത് താന്‍ പഠിക്കുകയായിരുന്നു. നീറിനീറി ഒരച്ഛന്‍ കേസും കൂട്ടവുമായി നടക്കുമ്പോഴാണ് താന്‍ ജീവിതം പടുത്തുയര്‍ത്തിയത്. ഉദ്യോഗം, കുടുംബം, മക്കള്‍, സ്വന്തം വീട്...
കുറച്ചുകൂടിപ്പറയു. അതിനെക്കുറിച്ച്. അരുന്ധതി നിശ്ശബ്ദത മുറിച്ചു.
ശരിയാണ്. കക്കയം ക്യാമ്പ്, രാജനെവിടെ? ചുവരെഴുത്തുകള്‍ക്കുംമേല്‍ പിറവിയായിരുന്നു നേര്‍വിങ്ങലായി എന്നില്‍ മാറിയത്. അനാഥാലത്തില്‍ ചുരുങ്ങിപ്പോയ കുട്ടിക്കാല ഓര്‍മ്മയിലേയ്ക്ക് ഒരച്ഛന്‍ സ്‌നേഹം വന്നു വീണതങ്ങനെയാണ്. അച്ഛന്‍ മകനെത്തേടി നടക്കുന്നു. എന്നത് എാതൊരു അനാഥനും സുഖമുള്ള ചിന്തയാണ്.
നമ്മളിതുവരെയും ഒരച്ഛന്റെ ഓര്‍മ്മക്കുറിപ്പുകള്‍ വായിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ. ലൈബ്രറിയില്‍ നിന്നും എടുത്ത് കൊണ്ടുവരുമോ? അല്ലെങ്കില്‍ ബുക്ക്സ്റ്റാളില്‍ നിന്നും ഒരെണ്ണം വാങ്ങിച്ചോ. ഷര്‍ട്ടിട്ടുവന്ന അരവിന്ദനോട് അവള്‍ പറഞ്ഞു.
അരവിന്ദന്‍ വണ്ടിയോടിച്ചത് ലൈബ്രറിയിലേയ്‌ക്കോ ബുക്ക് സ്റ്റാളിലേയ്‌ക്കോ ആയിരുന്നില്ല.
ഭാര്യവീട്ടില്‍ വിരുന്നുപോയ മക്കളെ കൂട്ടിവരാനായിരുന്നു.
''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''
ഗ്രന്ഥാലോകം 2007 ഡിസം.

2014 ഡിസംബർ 27, ശനിയാഴ്‌ച

പ്രണയക്കണ്ണുകള്‍



ചില ദിവസങ്ങളില്‍ രാവിലെ തന്നെ വല്ലാത്ത തളര്‍ച്ചയില്‍ വീഴും. വലിയൊരു ക്ഷീണക്കഷണത്തില്‍ നിന്നും വാര്‍ന്നിട്ടതുപോലെ. എഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍ മടിച്ച് പിന്നെയും വളരെക്കുറച്ചു നേരം കിടന്നുപോകും. മടിച്ചു മടിച്ച് അടുക്കളയിലേയ്ക്ക്. മോള്‍ക്കുള്ള ടിഫിന്‍ ബോക്‌സ് നിറച്ചുകഴിയുമ്പോള്‍ കണ്ണുകളിലൊരു തൂങ്ങള്‍..
ബസ്സിലൊരു സീറ്റുകിട്ടിയെങ്കില്‍! ജോലി സ്ഥലത്തേയ്ക്കുള്ള കൃത്യം മുപ്പത്തിരണ്ടു കിലോമീറ്റര്‍ ദൂരം നന്നായിട്ടൊന്നു മയങ്ങാം. ഓഫീസ് സ്‌റ്റോപ്പിലിറങ്ങുമ്പോള്‍ കണ്ണുകളില്‍ ഭാരമില്ലായ്മ അടിഞ്ഞിരിക്കും. തുടര്‍പ്പണികള്‍ക്ക് അത് ഉന്മേഷമായി മാറുന്നു- സ്റ്റാന്‍ഡിലെത്തുമ്പോള്‍ തിരിക്കില്ലാത്ത ബസ്സിനെ കൊതിച്ചുപോകും.
ഇന്നുമിന്നലേയും അതേ സീറ്റുതന്നെ കിട്ടി. അതിശയം! അടുത്തിരിക്കാന്‍ വന്നതും അതേ പെണ്‍കുട്ടി. അതിന്നപ്പുറത്ത് അവന്‍. പെണ്‍കുട്ടി സിറ്റിയിലെ എാതോ കോളെജിലാണ്. അവള്‍ക്ക് മകളെ ഓര്‍മ്മവന്നു.
ഇന്നും മയക്കമില്ല. അവള്‍ക്ക് ചെറുകലി വന്നു. ഇന്നലേയും ഇങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു. അവരുടെ തട്ടലും മുട്ടലും അവളുടെ ദേഹത്തെത്തൊട്ട് അലോസരപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഉറക്കം തട്ടിപ്പൊട്ടാന്‍ പോകുന്നതിലെ ഈര്‍ഷ്യ നുരഞ്ഞു.
പെണ്‍കുട്ടി മുബൈല്‍ എടുത്തുകഴിഞ്ഞു. അവരുടെ ഇടയിലെ ഇഷ്ടത്തിന്റെ മധ്യസ്ഥത അതിനാണെന്നു തോന്നി. അവര്‍ മത്സരിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയത് മെയില്‍ ബോക്‌സ് തുറക്കാനാണ്. ഒരേ ഗയിമിന്റെ കരുക്കളില്‍ വിരലോടിച്ച് നേരം തള്ളി.
ക്രമേണ അവളിലും വല്ലാത്ത ഊര്‍ജ്ജം പ്രസരിച്ചു തുടങ്ങി.
അന്നത്തെ പ്രഭാതത്തിന് നല്ല വെളിച്ചം.
ബസ്സിനു സമാന്തരം ഒരു കിളി പറക്കുന്നു.
എാറെക്കാലത്തിനു ശേഷമെന്നോണം അവള്‍ പുറംകാഴ്ചകള്‍ പുതിയ അല്ല പഴയ പ്രണയക്കണ്ണുകളോടെ കാണുകയായിരുന്നു.

2014 നവംബർ 6, വ്യാഴാഴ്‌ച

കുട്ടികള്‍




 നാലഞ്ചു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷമാണ് ഞാനവിടെ വീണ്ടും ചെന്നത്.
അവരെന്നെ ആ പഴയ കെട്ടിടത്തിലേയ്ക്ക് തന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.
ഇത്തവണ വേനല്‍ക്യാമ്പിനു വന്നവരില്‍ പഴയ കുട്ടികളാരുമില്ല. എല്ലാം പുതുമുഖങ്ങള്‍. എന്നിട്ടും ആ പരിസരം എന്നെ അലോസരപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുകൂടിയാവും ആ കുട്ടികളുടെ ഭാവം തെല്ലുമെന്നില്‍ താല്പര്യമുണര്‍ത്തിയതേയില്ല. തങ്ങളെ ഉപദ്രവിക്കാനാണിവിടെ കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നത്. ഓരോ കുഞ്ഞുമുഖവും അങ്ങനെ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ക്യാമ്പു നടത്തിപ്പുകാരനായ പെന്‍ഷനായ ആ ആദ്ധ്യാപകന്‍ എന്റെ പുറകില്‍ നിന്നു മാറിയില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാന്നിധ്യമാണ് അവരുടെ ആക്രമണോത്സുകതയെ തടഞ്ഞു നിര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നത്. എപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം അവിടെ നിന്നു മാറുന്നുവോ അന്നേരത്ത് അവിടൊരു കടന്നല്‍ക്കൂടിളകും. ഞാന്‍ തീര്‍ച്ചപ്പെടുത്തി.
ഞങ്ങളെ തകര്‍ക്കരുതേ! ആ പെണ്‍കുട്ടികളുടെ ഭാവം തീരെ കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു. മനസ്സിനെ ബലമായി വലിച്ചു തുറന്നു സംസാരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.
ഞാന്‍ വിചാരിച്ചതു മാതിരി തന്നെ സംഭവിച്ചു. പുറകില്‍ നിന്നും നടത്തിപ്പുകാരന്‍ മാറിയതും അവന്‍ ബഹളംവച്ചു തുടങ്ങി.
ആ കുട്ടിയുടെ മുഖത്തുനോക്കി ഞാന്‍ നേരെയങ്ങ് പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
മുമ്പ് ഞാനിവിടെ വന്നപ്പോഴും നീ ബഹളമുണ്ടാക്കിയിരുന്നു. അവനത് അംഗീകരിച്ചു. എന്നിട്ടും ഞാന്‍ നിര്‍ത്തിയില്ല.
അന്ന് ആടിന് തീറ്റ പറിക്കാന്‍ നേരമായെന്നു പറഞ്ഞാണ് നീയെഴുന്നേറ്റത്. ഞാന്‍ നിന്നെ പുറത്തുവിട്ടു. എന്നാല്‍ സ്ഥലം വിടാതെ നീയവിടെ തന്നെ നിന്നു. കഥകളെയും ഈ ലോകത്തിലെ എല്ലാ എഴുത്തുകാരെയും അപഹസിക്കുന്ന മട്ടില്‍ കോപ്രായം കാണിച്ചു നിന്നു.
വെറുതെയാണ് ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറയുന്നതെന്ന സത്യം വേഗത്തില്‍ ഞാനുള്‍ക്കൊണ്ടു. എന്നാല്‍ ആരോപണങ്ങളെയെല്ലാം എാറ്റെടുത്ത് അവന്‍ തലകുനിച്ചു നിന്നു. അതെന്നെ പിന്നെയും കുഴക്കി.
യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ അങ്ങനെയൊരു സംഭവം എന്നെങ്കിലുമുണ്ടായിട്ടുണ്ടായോ? പിന്നെയെങ്ങനെയീക്കാര്യം എന്റെ മനസ്സില്‍ വന്നുപറ്റി?
ആശങ്കകളില്‍ ആടിയുലഞ്ഞ ഞാന്‍ കുട്ടികള്‍ക്കു മുന്നില്‍ നിന്നു കിതയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങി.
ശബ്ദജാലം. ഓണപ്പതിപ്പ് 2014
ഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃ
 

കഥച്ചെപ്പ്‌ Copyright © 2008-16 All Rights Reserved P K Sudhi